Metody

METODY NAUCZANIA

Założenia metodyczne ukierunkowane są na wykorzystanie zdolności kognitywnych umysłu: przyswajania i odtwarzania wiedzy za pomocą wszystkich zmysłów, na które oddziałujemy bądź bezpośrednio (jak w wypadku zmysłu słuchu i wzroku), bądź poprzez zaangażowanie wyobraźni. Odwołanie się do pozostałych zmysłów jest o tyle ważne, że ujawnia różnice kulturowe w sposobie ich odczuwania, np wrażenia smakowe mogą być wyrażane w kategoriach zmysłu dotyku różnych dla poszczególnych języków. Smaki, które w języku polskim i francuskim są określane jako ostre ( fr. piquante), w jęz. angielskim i niemieckim odczuwane sa jako gorące (hot). Wino w języku polskim określane jako wytrawne w języku łacińskim, angielskim i francuskim wyrażane jest jako suche. Różnice w sposobie postrzegania rzeczywistości są głęboko zakorzenione w kulturze, a ujawniają się właśnie na poziomie języka. Metoda oparta na zaangażowaniu zmysłów ułatwia przyswajanie języka, gdyż odwołuje się do pierwotnego doświadczenia kognitywnego w percepcji świata. Nauka języka obcego jest procesem polegającym na przyswajaniu rzeczywistości widzianej z innej perspektywy. Ucząc języka polskiego – uczymy kulturowego kodu komunikacyjnego, który manifestuje się tak na poziomie języka (słownictwa i struktur zdaniowych), jak i w scenariuszach zachowań, bez znajomości których porozumienie jest ograniczone, a niekiedy prowadzi do nieporozumień.

Zgodnie z europejskimi standardami nauczania języków – bez języka pośrednika – uczymy polskiego po polsku, już od pierwszych lekcji., wykorzystując wizualizację, uniwersalny kontekst sytuacyjny zrozumiały dla wszystkich, mimikę, gestykulację. Nasi nauczyciele znają języki obce i w sytuacji krytycznej mogą szybko wyjaśnić problem i przejść z powrotem na polski.

Przekazywanie wiedzy - opiera się na doborze technik prezentacyjnych, przystosowanych do poziomu kursanta: wprowadzenia kontekstu sytuacyjnego przedstawianego w formie ilustrowanego opowiadania, dialogu, tekstu, burzy mózgów, zagadki. Kontekst sytuacyjny skorelowany jest ściśle z materiałem językowym i ukazuje jego typowe użycia, które służą jak wzór do powielania w nowym kontekście sytuacyjnym

Przyswojenie wiedzy – opiera się na mnemotechnikach – aktywowania pamięci krótkiej: odtwarzania zapamiętanych wzorców przy pomocy technik zadawania pytań oraz aktywnego słuchania tekstów, odnajdywania właściwych odpowiedzi, klasyfikacji słownictwa na zasadzie podobieństwa znaczeń, bliższych i dalszych asocjacji, zgadywanek. Aktywowanie pamięci długiej polega na przywołaniu nabytej już wiedzy do rekonstrukcji zdarzeń, werbalizacji ilustrowanych opowiadań (kreskówek, komiksów), rekonstrukcji dialogów na podstawie prezentowanych mimicznie scen, zastosowania technik aktywnego czytania tekstów w celu odtwarzania kolejności zdarzeń opowiadania, przewidywania zakończenia przerwanego ciągu opowiadania, itp.

Zastosowanie wiedzy – polega na aktywnych zadaniach, w których kursanci posługują się wyuczonymi modelami zdaniowymi i słownictwem, kreując samodzielne wypowiedzi w formie opowiadania, kwestionariusza, ankiety, interview, sloganów, argumentacji za i przeciw, przygotowaniem scenariuszy sytuacyjnych z uwzględnieniem wyrażania intencji (perswazji, argumentacji, niezadowolenia, przypuszczeń, etc.) oraz odegraniem scenek, interpretacją tekstów, zagajeniem dyskusji, prezentacją wybranego zagadnienia, negocjowaniem stanowisk, dochodzeniem do konkluzji, itp.

Ewaluacja - Przebiega na dwóch poziomach: sprawdzeniu kompetencji komunikacyjnych kursanta (poprzez wykonanie konkretnych zadań – por. wyżej zastosowanie wiedzy) oraz na sprawdzeniu stopnia opanowania języka po kątem poprawności językowej, stosownie do poziomu nauczania.